DON’T COUNT THE DAYS, MAKE THE DAYS COUNT

Toen ik afgelopen zondag op weg was naar de luchthaven om mijn vlucht te nemen naar Hobart, werd ik overdonderd door gemengde gevoelens. Ik heb een maand in Melbourne gewoond en al lijkt dit niet lang, ik voelde mij er vanaf het begin thuis. Toen ik op het vliegtuig stapte schoten de tranen in mijn ogen. Ik vond het moeilijk om Melbourne achter te laten. Niet dat ik bang was voor verandering, maar ik voelde mij echt verbonden met deze stad.

Na twee dagen Hobart te hebben verkend, was het tijd om naar Lake St Clair te vertrekken. De weg hier naartoe was al eentje om nooit te vergeten. De natuur in Tasmanië is zo divers en het was prachtig om te zien. Het doet me af en toe denken aan Europa (net zoals het weer). Ook werden we onderweg opgehouden door een honderdtal schapen. Éen schaap werd langs de weg voor dood achtergelaten. Moeilijk om te zien… Vooral omdat het nog moeite deed om in leven te blijven. Extra motivatie om vegetariër te blijven en hopelijk binnenkort terug vegan!

Vandaag heb ik mijn tweede werkdag erop zitten. De eerste dag werd ik bij Food & Beverage geplaatst om gewoon te worden aan het systeem. Als het druk is moet ik in het restaurant bijspringen dus het was goed om dit al vanaf het begin onder de knie te krijgen, vooral omdat ik hier quasi geen ervaring in heb. Vandaag werd ik getraind als receptionist en dat was iets moeilijker. Op een gegeven moment dacht ik dit nooit 3 maanden te kunnen volhouden, maar naargelang de tijd vorderde ging alles vlotter en kreeg ik wat meer vertrouwen in mezelf. Ook de gratis koffie’s gaven me terug motivatie (haha!). Verder is er ook een nieuwe collega die samen met mij de receptie gaat doen dus dat was ook weer een extra geruststelling. 

Momenteel slaap ik nog in de backpackers accommodation maar volgende week verhuis ik naar de staff accommodation 5 km verder op. Nu is mijn werkplaats maar 2 min wandelen dus zolang ik hier kan blijven ga ik zeker niet klagen.

Zoals verwacht heb ik hier geen internet (wel 3g) en is de mobiele verbinding ook niet al te best. Het zal moeilijk worden om mezelf te kunnen entertainen in mijn vrije tijd. Gelukkig moet ik fulltime werken dus dat houdt me wel bezig! Mijn collega’s vallen tot nu toe allemaal mee dus de tijd zal wel snel voorbijgaan. What’s 3 months in a lifetime anyway?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s